Zlecenie

Umówiłem się z poetą

Dlaczego?

Ponieważ pisał od serca

A co pisał?

To co czół i przemyślał

Opisując w swoich wierszach.

Zaprosiłem go do Feniksa

Każdy krakowianin wie

To co ja wiem

Gdzie znajduje się

Usiadłem za stolikiem

Kelnerka podeszła z uśmiechem

I zamówiłem małą czarną ze śmietanką

A do tego papieską kremówkę

Stolik ustawiony był

Na wprost lustra

Tak jak drzwi wejściowe

Piłem spokojnie kawę i czekałem

Wtem wszedł do Feniksa

Przystojny młodzieniec

Dałem mu sygnały,

Aby usiadł koło mnie

Spojrzał na mnie spod oka

Była chwila wahania

Lecz widziałem, że postanowił

Ruszył szybkim krokiem

Tam gdzie ja siedziałem

Podałem rękę mu

On mi się odwzajemnił

Usiadł za stolikiem

Bardzo uśmiechnięty

Pana godność zapytał,

Jak się pan nazywał?

Ja będąc skromny

Szeptem odpowiedziałem

Zbigniew Chlebowski

Dziennikarz i wydawca

W jednej osobie

A pana godność, zapytałem

Nazywam się Kowalik Ptak

To ten kowalik od ptaka

Nie, od ojca z Jordanowa,

Który nie dawno mi zmarł

Zacząłem rozmowę od propozycji

Jak pan sądzi

Co ja takiego w panu widziałem

Kiedy jest tyle poetów!

Którzy wiersze piszą

A jednak pana wybrałem

Po-trzem dodałem

Może kieliszek wódki czystej

Zaproponowałem

Napić się mogę

Nie gardzę wódką

Lecz wolał bym Coca-Colę

Prosto z lodówki

No cóż upał doskwiera

Może pani pozwoli

I zamówiłem dwie Coca-cole

Prosto z lodówki z lodem

Jak mi wiadomo

Pan pisze wiersze

Mam dla pana zlecenie

Napisać wiersz o poecie

Nawiasem mówiąc

O moim bracie,

Który już nie pisze

Ponieważ wypalił się

Gdy poznał Jolę

Obecnie jego żonę

Ja pisać potrafię

Mam do tego smykałkę

Lecz muszę coś wiedzieć,

Bym mógł pisać o poecie

Mam tylko jego zdjęcie

Miał wtedy 17 lat

I nic więcej nie mogę powiedzieć

Zacząłem go obserwować

Gdy wręczyłem mu zdjęcie

On nawet na nie nie spojrzał

Tylko powiedział

To będzie kosztować

Prawie 45 tysięcy złotych

No cóż jeżeli wiersz mi się spodoba

To wtedy już nawet cena nie będzie wygórowana

Tylko jedno pytanie

Kidy pan zamierza się znowu ze mną spotkać?

Za dwa tygodnie o tej samej porze

I w tym samym miejscu

Czyli tu przy tym stoliku

Zegnam pana i dziękuję za Co-ca – Colę.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2015.07.05

Fragment utworu

Krążyliśmy wokół siebie

Byliśmy jak dwa cienie

Krążyliśmy wokół siebie

Nie jeden partnera miał

A jednak mrok ugasił czar.

Na nowo zacząłem żyć

Już nie jak cień

Lecz ten, który szedł

Przed siebie, a za nim cień.

Forma to nie bywała        

Niby odlew ze słońca,          

                                                                                                                      

Lecz nie doskonała

Dlatego pogubiłem się.

Przypadek to sprawił,

Ze błysk w jej oczach

Ugasił pragnienie

I zgasło słońce na firmamencie.

Tak miłość nadaje blasku,

Ze i bez słońca

Piękno wyjawia się,

A cień znika jak

Kropla wody, która wyparowała.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2015.07.05

Spełniły się życzenia

Pewno dumny jesteś

Spełniły się życzenia

Masz dom i syna

I posadziłeś drzewo.

Co straciłeś?

To co najcenniejsze

Miłość i przyjaciół

Czy Bóg Ci wybaczy?

To się okaże

Gdy umierać będziesz.

Ja wiem

Chcesz wypaść czysty

Być tym

Kim chciałeś być.

Lecz wybacz

Za późno

Ludzie umierają

Ty żyjesz,

Lecz już nie wrócisz

Do lat dziecinnych

Kiedy byłeś niewinny.

Obciążony jesteś

Sny nie dają Ci spać

Przesyt wokół ciebie,

Lecz tak naprawdę

To i Ty starzejesz się,

A rzeczy pozostają

I nie weźmiesz ich ze sobą

Wszystko zostanie tu na ziemi.

A kto Cię pochowa?

Kto zapali znicz?

Kto kwiaty złoży na grobie?

Mnie nie pytaj

Ja też odchodzę.

Powoli

A kiedy będę poproszony

Wtedy będę świadczył

I uwierz żywy czy martwy

Zawsze pozostanie w pamięci

Ten obraz i twe słowa;

Ambitny jestem

I nikt nie zmieni moich planów

Po trupach, a dojdę do celu.

Autor Jacek Marek Krawczyk  

Kraków 2015.07.05

Żeby mnie kochali

To nic kochanie

Przecież wież,

Ze miłość jest

Do pierwszego dziecka,

A potem zaczyna się życie.

To przejście z miłości

Do świadomej postawy

Ze kocha się innych,

Żeby mnie kochali.

Tak jak kocha matka syna.

Więc nie roń łez

Weź się w garść

I kochaj bez słów

Pracą wyrazisz to co

Śniłaś za dziecinnych lat.

Rodzina to już klan

Klan to już siła

By stawić czoło

Wyzwaniom jakie niesie

Zycie by przetrwać.

Chodźmy już do domu

I ty córeczko nasza

Choć jeszcze dziecko

To dobrze wie,

Ze bez nas jesteś jak;

Ćma, która szuka światła,

By spłonąć w ogniu

Które jest złudzeniem

Miłości bez rodziców.

Kraków 2015.07.04

Autor Jacek Marek Krawczyk