Pragnienie moje

Dzisiaj, z samego rana

Zobaczę wschód słońca

I nim ukryje się za horyzontem

Ja doczekam się swojej wolności.

Krzyk rozniesie moją radość

Wśród dolin i gór

Nie spłoszy się nikt,

Lecz radość ogarnie wszystkich.

Wyjdę z ukrycia jak pisklę

I zacznę uczyć się latać,

By dotrzeć gdzie przystań

Gdzie serce zostawię.

Lecieć nie widząc lądu

Kierując się kompasem uczuć

Tak każdy pragnie by być

Tam gdzie kochają mnie.

Nie boję się przeciwnych wiatrów

Nie boję się błyskawic i burz

Pragnienie moje dotrzeć do celu

By czuć się wolny wśród swoich.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2015.07.28

Rower - zdjęcie wakacyjne

Zdjęcie wykonał autor Jacek Marek Krawczyk Kraów 2015.07.25

Chciałbym być tym kim Ty jesteś

Przepraszam i nic nie mów więcej

Ja wiem, że zrobiłem źle

Chciałem być tym

Kim byłem i jestem

Lecz przed tobą

Byłem tylko aktorem,

Który gra do nauczonej roli.

Nie pytaj mnie dlaczego?

Byłaś jak suknia biała

A na twej szyi

Spoczywał brylant

Talizman piękna w czystości.

Zrobiłem błąd, przepraszam

Chciałem Ci zaimponować

Dając ten bursztyn z insektem

Był pięknie oprawiony,

Lecz miał tą skazę,

Którą ma ten kto ukrywa

Prawdę o sobie.

Odchodzisz ode mnie

Jak ptak ze złamanym skrzydłem

Szukając ratunku u ludzi

Z szlachetnym sercem,

Którzy potrafią poświęcić się

Dla innych nie uwłaszczając sobie.

Ich ludzkich słabych nawyków.

Przepraszam i jeszcze raz przepraszam

Weź ten bukiet białych róż

I połóż je na grobie swych rodziców,

W podzięce za czystość w wychowaniu

Ciebie...

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2015.07.24

Opowieść gminna

Piorun z jasnego nieba

Uderzył w dach stodoły

Zapaliło się siano i zboże

A łuna rozświetliła wioskę.

Wszyscy pobiegli na ratunek

Tylko jeden chłopiec

Przyglądał się z daleka

Jak gore w wiosce i w łbach.

Minęły lata On wydoroślał

I nikt już nie pamiętał

Jak paliła się stodoła

Tylko On zapamiętał

Kto podpalił stodołę.

Pewnego razu spotkał podpalacza

I pewnym głosem zapytał

Dlaczego się nie przyznałeś?

On spojrzał na niego i powiedział.

A kim Ty jesteś?

Zwykłym człowiekiem

Ja zaś wójtem gminy

I co mi zrobisz

Gdy ja rządzę gminą.

Przeprosił grzecznie i dał mu

Złoty łańcuch,

Który zdjął ze swojej szyi

I wyjechał z kraju,

By móc świadczyć po jego śmierci.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2015.07.21