Przyjaźń z Filipem

Gdy słońce prażyło i pewne było, że będzie popcorn do piwa ja czekając do fajerantu w sklepie nagle zobaczyłem jak dostojnie po schodach kroczy gołąb do mojego sklepu. Myślę sobie pewno chce mu się pić i spragniony, ale ponieważ byłem głodny i w ręku miałem kanapkę więc głupio by było gołąbka nie poczęstować. Zamknąłem sklep, aby na drugi dzień znowu go otworzyć w ten afrykański upał. Usłyszałem hejnał z wieży mariackiej i wtedy znowu wszedł gołą ten sam dostojnie po schodach do mojego sklepu. Oczywiście dałem mu picie i jedzenie i wtedy już wiedziałem, że się tak szybko go nie pozbędę. Postanowiłem nadać mu imię Filip, aby bardziej zacisnęły się więzi między nami i odtąd już codziennie przychodził do mnie Filip, albo na śniadanie, albo na obiad i czasami był tak bezczelny, że na wszystkie posiłki nie wyłączając z kolacją. Nastała zima, a po zimie wiosna i wtedy Filip przyprowadził panią pewno Filipową. Myślę sobie jeszcze mnie stań dwie gęby wyżywić, ale pewnego razu mój klient ofiarował się mi pomóc i zaczął przynosić pszenicę z domu. Nie wiem jak się to stało, ale Filip sprowadził sobie kumpli i wtedy zrozumiałem, że już nie dwa gołąbki, ale całe stado trzeba dokarmiać. Nic myślę sobie państwo Filipkowie jakoś sobie poradzą i przestałem karmić gołąbki i wtedy nie wiadomo skąd nie wiadomo jak pod moimi schodami zobaczyłem rannego gołębia i myślę sobie trzeba mu pomóc nie ma inne rady. No i tak ja ratuję gołębia a całe stado gołębi żeruje na tym i je wszystko co im dam. Nic myślę sobie wyzdrowieje odfrunie i będzie spokój i tak się stało. Minęło trzy dni i przychodzi do mnie po schodach dostojnie jak się domyślacie Filip. Zacząłem jak dawniej dokarmiać go i poić, lecz pewnego dnia chciałem sobie zażartować z Filipa i pytam się go „ To ty jesteś Filip?”. Gdy nagle jeszcze nie dokończyłem gdy całe stado gołębi sfrunęło pod schody. Nic kończę już moją opowieść na autentycznych faktach i pozdrawia wasz poeta Jacek Marek Krawczyk Kraków 2015.08.09

Pragnienie moje

Dzisiaj, z samego rana

Zobaczę wschód słońca

I nim ukryje się za horyzontem

Ja doczekam się swojej wolności.

Krzyk rozniesie moją radość

Wśród dolin i gór

Nie spłoszy się nikt,

Lecz radość ogarnie wszystkich.

Wyjdę z ukrycia jak pisklę

I zacznę uczyć się latać,

By dotrzeć gdzie przystań

Gdzie serce zostawię.

Lecieć nie widząc lądu

Kierując się kompasem uczuć

Tak każdy pragnie by być

Tam gdzie kochają mnie.

Nie boję się przeciwnych wiatrów

Nie boję się błyskawic i burz

Pragnienie moje dotrzeć do celu

By czuć się wolny wśród swoich.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2015.07.28

Rower - zdjęcie wakacyjne

Zdjęcie wykonał autor Jacek Marek Krawczyk Kraów 2015.07.25

Chciałbym być tym kim Ty jesteś

Przepraszam i nic nie mów więcej

Ja wiem, że zrobiłem źle

Chciałem być tym

Kim byłem i jestem

Lecz przed tobą

Byłem tylko aktorem,

Który gra do nauczonej roli.

Nie pytaj mnie dlaczego?

Byłaś jak suknia biała

A na twej szyi

Spoczywał brylant

Talizman piękna w czystości.

Zrobiłem błąd, przepraszam

Chciałem Ci zaimponować

Dając ten bursztyn z insektem

Był pięknie oprawiony,

Lecz miał tą skazę,

Którą ma ten kto ukrywa

Prawdę o sobie.

Odchodzisz ode mnie

Jak ptak ze złamanym skrzydłem

Szukając ratunku u ludzi

Z szlachetnym sercem,

Którzy potrafią poświęcić się

Dla innych nie uwłaszczając sobie.

Ich ludzkich słabych nawyków.

Przepraszam i jeszcze raz przepraszam

Weź ten bukiet białych róż

I połóż je na grobie swych rodziców,

W podzięce za czystość w wychowaniu

Ciebie...

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2015.07.24