Opowieść gminna

Piorun z jasnego nieba

Uderzył w dach stodoły

Zapaliło się siano i zboże

A łuna rozświetliła wioskę.

Wszyscy pobiegli na ratunek

Tylko jeden chłopiec

Przyglądał się z daleka

Jak gore w wiosce i w łbach.

Minęły lata On wydoroślał

I nikt już nie pamiętał

Jak paliła się stodoła

Tylko On zapamiętał

Kto podpalił stodołę.

Pewnego razu spotkał podpalacza

I pewnym głosem zapytał

Dlaczego się nie przyznałeś?

On spojrzał na niego i powiedział.

A kim Ty jesteś?

Zwykłym człowiekiem

Ja zaś wójtem gminy

I co mi zrobisz

Gdy ja rządzę gminą.

Przeprosił grzecznie i dał mu

Złoty łańcuch,

Który zdjął ze swojej szyi

I wyjechał z kraju,

By móc świadczyć po jego śmierci.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2015.07.21

Twoja miłość to sprawiła

Tyle słów, lecz trudno wyrazić

Jak bardzo Cię kocham

Choć na świecie tyle łez

Ja wiem, że obronisz mnie.

Tak chciałbym spotkać Cię

Powiedzieć to co myślę

Tak chciałbym kochać Cię,

By miłość przekazała bez słów

Ile krzywd spotkało mnie.

Nie pytaj się mnie

Czy byłem wierny?

Ty dobrze wierz,

Ze przecież życie nauczyło mnie

Tak iść by dojść do celu.

Choć nieraz zbaczałem z drogi

Choć nieraz okłamałem Cię

To jednak twa miłość

Zawsze kierowała mnie,

By iść tak jak ty chcesz.

Teraz lat mi przybyło

I wiem co to krzyż,

Lecz przecież bądź miłosierny

Jak ja gdy naśladowałem Cię

Przebaczając tym,

Którzy złamali serce me.

A kiedy stanę u wrót twoich

Przemilczę co to ból

Bo wiem, że będę zdrowy

I mówił jak twój wierny

Po to by żyć z Tobą.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2015.07.20

Jest miłość i są przyjaciele

Jest miłość i są przyjaciele,
Lecz dalej szukam
Tej miłości, którą każdy pragnie
Tą natchnioną,
Tą wymarzoną,
Tą czystą.

Gdy nagle stanąłem
I zobaczyłem światło
Oślepiło mnie nie miłosiernie
I co! i znowu
Jestem człowiekiem
Takim jak wszyscy,
Który przeżył pół wieku

Autor Jacek Marek Krawczyk
Kraków 2015.07.19

Wyznanie poety

Wyznanie poety

Krótszy wydaje mi się dzień

Jeszcze dłuższa noc

Chciałoby się powiedzieć

Zycie ucieka z dnia na dzień

Mimo przeciwność losu.

Nic nie robię, lecz czasu ubywa

Siedzę w domu, nie pracuję

Od czasu do czasu coś napiszę

I nikt się mną nie interesuje

Choć każdy wie, to co ja nie wiem.

Twórczość moja jest interesująca

Ja tak sądzę, chciałoby się powiedzieć,

Ze mam talent, lecz nikogo to nie wzrusza

Wszyscy coś czytają, lecz czy mnie

To ja już sam nie wiem, cisza wokół mnie.

Udowadniać ja nie muszę że poetą jestem

Wszyscy wokół mnie się kręcą

Lecz nikt mi nie mówi

Czy ja dobrze piszę czy źle

Wiadomo lepiej milczeć i tak coś napisze.

Czasami gdy czytam wiersze lub widzę poetę

Myślę sobie, no!, on to poeta pełną gębą

Nic nie napisał mądrego, a chwalą go

Jakby sam był wieszczem

Lecz wokół mnie cisza tak to już bywa.

Więc myślę sobie, ale ja głupi!

Każdy się chyba domyśla dlaczego!?

Pisze na blogu nic nie mam za to

Dlaczego piszę!?.., bo jestem człowiekiem,

Który nie garnie pod siebie jak inni...

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2015.07.17