Opoko ma miłość

Opoko ma miłość

Opoko ma w nim źródło
Czyste i zdrowe niczym sól
Tak potrzebna do życia
Jak wyznanie przed Tobą
Co ukrywa ma myśl mętna.


Serce płomienne niczym miłość
Dar od Ciebie ku pokrzepieniu
Ostudzając żar jaki płonie
Gdy żądza nadaje rytm życia,
Lecz nie wierzącego, a grzesznika.


Tak, myśl drąży jak kropla wody
Spływając z gór okrytych błękit,
Że nim dojrzeję i zrozumiem
Brama Niebios otworzy się
Dla Tych którzy krzewią w sobie miłość.


Miłość płomienną jak ognisko
Miłość domowego wzrastania
Z Tobą Jezus dla dobra
Czystości mego sumienia
I serca płomiennego jak Miłość.
                                                          Krakw 2012.V.13
                                                Autor Jacek Marek Krawczyk

Wyznanie

Wyznanie

Kiedy wzrosłem niczym las

Stałem się tak jak inni

Mimo że korzenie zapuszczam

W tą glebę nieobcą mi

Zawsze inny zasłoni słońce.

Pierwszeństwo nie tkwi w pięknie

Pierwszeństwo tkwi w tym

Co wysiejesz nim dorośniesz

By móc wezwać na pomoc

Tych co widzą w Tobie moc.

Moc jaką daje siła przetrwania

Mimo kłód podstawionych przed tobą

Aby zniszczyć twą aureolę

Jaka rozbłysła nad twoją głową

Dając pierwszeństwo przed innymi.

Więc nie lękaj się

Przeciwnościami losu

Im bardziej zahartowany

Tym bardziej mądrzejszy

Od tych co uciekają przed sobą.

Ucieczka przed sobą

Wskazuje jak oddalony

Jesteś od przeznaczenia

Tych co uwierzyli w Ciebie
I tych co widzą to co

Nie jest twoim przeznaczeniem.

Dlatego nim wzrośniesz

Jak drzewo w lesie cnót

Pamiętaj, że im głośniej

Szumi o tobie Bur

Tym bardziej rozrośniesz

Jak Dąb, który jak wzór

Dla młodszych,

Którzy widza w Tobie piękno.

Kraków 2012.V.10

Autor Jacek Marek Krawczyk

Więc zamilcz i porzuc

Więc zamilcz i porzuć

Jesteś jak gliniany dzban

Który wodę nosi

Lecz nikt nie pije

Gdy pragnienie ukoi

Serce łaknące miłości.

Oj Oj Oj pragnę Cię

Lecz wrze jak w garnku

Mimo to studzi mnie

Ten jeden błysk w oku.

Jaki przyciąga mnie.

Rzucę się wir twych rąk

Zaślubię niczym wiatr,

Który tańczy wokół nas

Chcąc nadać rytm

Melodii jaki szumi las.

Tak pragnę miłości we dwóch

Chociaż nikt nie woła

Ja kocham Cię

Tylko bicie serca czuć

Nadając rytm tam tam i buch.

Glinianego dzbana o bruk

Rozlewając wodę życia,

Która nie ugasiła pragnienia

Mimo słów moich kocham Cię

Jak ptak wznosząc się do chmur.

Więc zamilcz i porzuć

Tak jak matka pisklę swe

Kiedy w dorosłe życie idzie

Przez świat jaki wyrosło

Mając ten dar miłości do innych.

Autor Jacek Marek Krawczyk

Kraków 2012.V.8

Zaproszenie na wystawę

                                                           Autor zdjęć jacek marek krawczyk

Dziś konkretnie mówiąc w dniu 8 maja 2012 roku poszedłem na wystawę akwarel namalowanych przez Janusza Janasa. Wystawił On w sumie 30 akwarel, które przedstawiały dzisiejsze Bieszczady. Wybrałem tylko jedną akwarelę, która odzwierciedlała kadr Bieszczad oddając obraz nie skłamał bym olejny jak się patrzyło z pewnej odległości i realistyczne zdjęcie odbite w lustrze, tak była doskonale namalowana.  Trudno jest wyrazić pejzaż natury w obrazie. Jednak oglądając akwarele nie szukałem wiernej kopi kadr, lecz kadr obrazu namalowany na papierze.  Jak widzicie powyżej pejzaż nadaje barwy jesienne i prostotę widzenia piękna w tym jednym spojrzeniu na które nieraz patrzymy, a nie widzimy piękna tego kadru ponieważ nie mamy duszy artysty. Jednak gdy widzimy te ujecie na obrazie zaczyna do nas dociera, że piękno nie szuka się tam gdzie ktoś nam powiedział, a szuka się tam gdzie oczy potrafią ocenić i dać impuls do mózgu, aby utrwalić ten niezapomniany obraz który nas zachwyca w naszej wyobrazi-ni i w rzeczywistości jeżeli powrócimy w to same miejsce i o tej samej porze. Tak więc jeżeli przystaniemy tam gdzie nas coś zachwyca i chociaż jest to banale jednak pobudza nas do życia... Autor jacek marek krawczyk